نرسیده به درخت کوچه باغیست که از خواب خدا سبزتر است

ودرآن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبیست

میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر بدر می آرد

پس به سمت گل تنهایی میپیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی

کودکی میبینی

رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه ی نور

واز او میپرسی

خانه ی دوست کجاست؟