راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

                                           رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تو را

                                         با اشک های دیده ز لب شستشو دهم

                                       رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

                                      رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم که گم شوم چو یکی قطره ی اشک گرم

در لا به لای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

                                                   من از دو چشم روشن و گریان گریختم

                                                  از خنده های وحشی طوفان گریختم

                                                 از بستر وصال به آغوش سرد هجر

                                              آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر

میخواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

                                                     روحی مشوشم که شبی بیخبر ز خویش

                                                   در دامن سکوت به تلخی گریستم

                                                 نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

                                              دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

یه جای دیگه یه شاعر دیگه گفته:

تف به مرامت عوضی      از سرتم زیادیم

یادمه موقعی که این شعرو گوش دادم خیلی حال کردم .از اون روز تا حالا هم

شده تکه کلامم       .           همش تو خونه راه میرمو میگم:

تف به مرامت عوضی     .....................